W dzisiejszej Ewangelii Jezus używa dwóch obrazów, które mogą nam się wydawać odległe od codzienności zdominowanej przez technologię: Bramę oraz Pasterza. Ale jeśli wsłuchamy się w nie głębiej, odkryjemy, że dotykają one naszych najbardziej intymnych pragnień: pragnienia bezpieczeństwa i bycia zrozumianym. Jezus mówi zaskakujące słowa: „Ja jestem bramą. Jeżeli ktoś wejdzie przeze Mnie... wejdzie i wyjdzie, i znajdzie pastwisko”. Zazwyczaj bramę kojarzymy z zamknięciem, z ograniczeniem. Ale Brama, którą jest Chrystus, działa inaczej. Wejść przez tę Bramę, to uznać, że moje życie ma swój fundament w Bogu. Ale Jezus dodaje, że przez tę bramę się także wychodzi. Wiara nie jest klatką. Prawdziwa relacja z Bogiem wyprowadza nas „na zewnątrz” do życia, do ludzi, do pasji, do działania. Z Jezusem nie jesteśmy więźniami lęku. On jest Bramą, która oddziela nas od tego, co nas niszczy („złodzieja i rozbójnika”), a otwiera na to, co daje wzrost. „Owce słuchają jego głosu; woła on swoje owce po imieniu”. To zdanie jest sercem dzisiejszego słowa. Żyjemy w świecie potwornego hałasu. Tysiące głosów z ekranów telefonów, z mediów, z oczekiwań szefa czy sąsiadów, mówią nam, jacy powinniśmy być. Te głosy często są „obce” – nie niosą pokoju, lecz niepokój. Jezus nie woła „ej, ty!”, nie traktuje nas jak numeru w kartotece. On woła po imieniu. Zna Twoją historię, o której nikomu nie mówisz. Zna Twoje zmęczenie, którego nikt nie widzi. Zna Twój potencjał, w który Ty sam już nie wierzysz. Głos Dobrego Pasterza rozpoznaje się po tym, że nigdy nie upokarza. On podnosi. Obcy głos oskarża i potępia. Głos Pasterza daje nadzieję, nawet gdy mówi trudną prawdę. Na koniec Jezus składa obietnicę: „Ja przyszedłem po to, aby owce miały życie, i miały je w obfitości”. Często myślimy, że chrześcijaństwo to religia zakazów, „życie na pół gwizdka”. Jezus mówi coś odwrotnego. Życie „w obfitości” to niekoniecznie życie w luksusie czy bez problemów. To życie, które ma sens. To życie, w którym nawet cierpienie nie jest puste, a radość jest głęboka, bo dzielona z Bogiem. To świadomość, że niezależnie od tego, co się dzieje, jestem w rękach Kogoś, kto za mnie oddał życie. Dziś Jezus pyta każdego z nas: Czyjego głosu słuchasz? Czy wierzysz, że jesteś dla Boga kimś tak ważnym, że zna Twoje imię na pamięć?