Jezus mówi dziś do nas słowa bardzo proste, a zarazem niezwykle wymagające: „Wy jesteście solą ziemi… Wy jesteście światłem świata.” Zauważmy, że nie mówi: „macie się starać być solą” albo „może kiedyś staniecie się światłem”, ale: jesteście. To znaczy, że przez chrzest i wiarę już zostaliśmy obdarowani misją, mamy wpływać na świat, w którym żyjemy. Sól nie istnieje dla siebie. Jej zadaniem jest nadawać smak i chronić przed zepsuciem. Chrześcijanin również nie żyje tylko dla własnego dobra duchowego, ale po to, by wnosić w codzienność innych ludzi smak Ewangelii: dobroć, uczciwość, przebaczenie, nadzieję. Gdy tracimy ten „smak”,gdy wiara staje się tylko zwyczajem albo teorią, przestajemy być znakiem Boga dla świata. Jezus nazywa nas także światłem. Światło nie robi hałasu, ale rozprasza ciemność. Nie krzyczy, po prostu świeci. Podobnie nasze świadectwo wiary nie polega przede wszystkim na słowach, lecz na życiu: na cierpliwości w trudnościach, na wierności w małych rzeczach, na miłości wobec tych, którzy są słabi lub zranieni. Jezus mówi jasno: „Tak niech wasze światło jaśnieje przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca.” Nie chodzi o to, by chwalono nas, ale by przez nas inni odkrywali Boga. To słowo jest też pytaniem do naszego serca: Czy moje życie nadaje smak światu? Czy rozjaśnia czyjąś ciemność? Może nie wielkimi czynami, ale uśmiechem, uczciwością w pracy, modlitwą za innych, gotowością do pomocy, pojednaniem w rodzinie. Właśnie tam Bóg chce zapalać swoje światło. Prośmy dziś Jezusa, abyśmy nie utracili smaku Ewangelii i nie bali się świecić Jego światłem. Bo świat nie potrzebuje chrześcijan doskonałych, ale autentycznych, takich, którzy żyją wiarą na co dzień i cicho, wiernie wskazują drogę do Ojca.