Dzisiejsza Ewangelia opowiada o uzdrowieniu człowieka niewidomego od urodzenia. Jezus przywraca mu wzrok, ale ten cud nie dotyczy tylko oczu – dotyczy także serca i wiary. Człowiek, który wcześniej żył w ciemności, zaczyna nie tylko widzieć świat, ale stopniowo odkrywa, kim jest Jezus. Najpierw mówi o Nim jak o człowieku, potem nazywa Go prorokiem, a w końcu wyznaje: „Wierzę, Panie!” i oddaje Mu pokłon. W tej historii widać także inny rodzaj ślepoty ślepotę serca. Faryzeusze, choć mają zdrowe oczy, nie potrafią zobaczyć działania Boga. Są zamknięci w swoich schematach i przepisach, dlatego odrzucają znak, który wydarzył się na ich oczach. Ta Ewangelia zaprasza nas, abyśmy zapytali samych siebie: czy naprawdę widzimy Boga w naszym życiu? Czy pozwalamy Jezusowi otwierać nasze oczy oczy serca na Jego obecność, na dobro wokół nas, na drugiego człowieka? Czasem także my potrzebujemy, aby Jezus dotknął naszych oczu i poprowadził nas ku światłu. Gdy Mu zaufamy, możemyjak uzdrowiony człowiekodkryć prawdziwe światło i z wiarą powiedzieć: „Wierzę, Panie”.