Scena Przemienienia na górze Tabor to jeden z najbardziej niezwykłych momentów w Ewangelii. Jezus zabiera ze sobą trzech uczniów – Piotra, Jakuba i Jana – i odsłania przed nimi swoją boską chwałę. To wydarzenie jest jak uchylenie zasłony: na chwilę uczniowie mogą zobaczyć, kim naprawdę jest Ten, za którym idą. Twarz Jezusa jaśniejąca jak słońce i szaty białe jak światło ukazują Jego boską naturę. To nie jest już tylko Nauczyciel z Nazaretu, ale Syn Boży w całym swoim majestacie. Obecność Mojżesza i Eliasza nie jest przypadkowa – symbolizują oni Prawo i Proroków, czyli całe Pismo Święte Starego Testamentu. Ich rozmowa z Jezusem pokazuje, że On jest wypełnieniem wszystkich zapowiedzi i obietnic. Reakcja Piotra jest bardzo ludzka: chce zatrzymać tę chwilę. „Panie, dobrze, że tu jesteśmy”. Chce budować namioty, przedłużyć doświadczenie chwały, uczynić je stałym. Ile razy w naszym życiu chcielibyśmy zatrzymać momenty duchowej bliskości, poczucia sensu, pokoju? Chcielibyśmy, by trwały bez końca. Tymczasem droga wiary nie polega na pozostawaniu na „górze”, ale na schodzeniu w codzienność. Najważniejsze słowa tej sceny padają z obłoku: „To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie!”. To centrum całego wydarzenia. Bóg Ojciec nie daje uczniom skomplikowanych wskazań – mówi po prostu: słuchajcie Jezusa. W chwilach jasności i w chwilach ciemności, w radości i w lęku, odpowiedzią ma być zaufanie Jego słowu. Uczniowie upadają na twarz, przerażeni. Spotkanie z Bożą świętością zawsze przekracza człowieka. Ale Jezus podchodzi, dotyka ich i mówi: „Wstańcie, nie lękajcie się!”. To niezwykle czuły moment. Ten sam, który przed chwilą objawił się w chwale, teraz dotyka z miłością i podnosi. Bóg nie objawia się po to, by przestraszyć, lecz by umocnić. Na końcu zostaje tylko Jezus. Mojżesz i Eliasz znikają. To znak, że ostatecznie fundamentem wiary jest relacja z Nim. On jest drogą przez wszystkie „góry” i wszystkie „doliny” naszego życia. Przemienienie przygotowuje uczniów na nadchodzące cierpienie i krzyż. Pokazuje im, że za męką stoi chwała, a za śmiercią – zmartwychwstanie. Również w naszym życiu chwile światła mają nas umacniać na czas prób. Mamy pamiętać, że nawet jeśli teraz schodzimy z góry, Bóg już objawił swoją obecność i wierność.