Drodzy Bracia i Siostry w Chrystusie, Gromadzimy się dziś przy ołtarzu w święto Bożego Ciała, aby wspólnie sprawować Eucharystię, pamiątkę śmierci i zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. W dzisiejsze Ewangelii słyszeliśmy słowa Jezusa: Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki. Obchodzimy dzisiaj Uroczystość Bożego Ciała obecnego w Najświętszym Sakramencie. Uroczystość ta przypomina nam, że Jezus jest obecny wśród nas. Jego nauka, życie i osoba mówi nam, że Bóg jest miłością. Znaczy to, że wszystko, co czyni, jest miłością. Tak jak słońce obdarza swoim światłem i ciepłem wszystkich, którzy staną w jego promieniach, podobnie Bóg kocha i obdarza swoim światłem i ciepłem tych, którzy gotowi są przyjąć jego miłość. Uroczyste świętowanie Bożego Ciała ma swój początek w objawieniach św. Juliany z Cornillon, która żyła Belgii w XIII wieku. Podczas objawień Pan Jezus prosił o ustanowienie święta Bożego Ciała. Do świętowania uroczystości Bożego Ciała przyczynił się także cud, który miał miejsce w Bolsenie we Włoszech w 1263 roku. Otóż podczas Mszy świętej, sprawujący Eucharystie ksiądz wątpił w realna obecność Chrystusa w Eucharystii. Kiedy podczas podniesienia uniósł do góry Hostie – stał się cud; Hostia zaczęła krwawić a krople Najświętszej Krwi Chrystusa zaczęły spadać na leżący na ołtarzu biały korporał. Po tym cudownym wydarzeniu w rzeczywistą obecność Chrystusa w Eucharystii uwierzył nie tylko sprawujący Mszę świętą ksiądz, ale także wszyscy ludzie, którzy byli świadkami tego cudu. Oficjalnie Święto Bożego Ciała ustanowił papież Urban IV w 1264 roku. Od tego czasu w to święto wierni wychodzą na ulice, place i rynki miast, osiedli i wsi, aby wspólnie i publicznie oddać cześć Bogu utajonemu w Najświętszym Sakramencie Ołtarza. Boże Ciało to święto Eucharystii. Słowo Eucharystia pochodzi z języka greckiego i znaczy dziękczynienie. Dziękujmy więc dziś Bogu w Trójcy Świętej Jedynemu, jak tylko potrafimy najlepiej za ten bezcenny dar Ciała i Krwi Chrystusa Pana. Nasze dziękczynienie wyrażamy dziś modlitwą, śpiewem, uczestnictwem w dzisiejszej procesji, ale przede wszystkim umiłowaniem Chrystusa w Eucharystii i jak najczęstszym przyjmowaniem Go do naszych serc. W EUCHARYSTII Jezus Chrystus daje nam samego Siebie, abyśmy już tu na ziemi doświadczali rzeczywistości nieba. Eucharystia jest Bosko-ludzką komunią. Eucharystia zakłada wiarę, ale jednocześnie ją rodzi i umacnia. Można by nawet powiedzieć: „jeśli doświadczasz zaniku i osłabienia twojej wiary, to jest to znak, że zerwałeś z Eucharystią i trzeba do Niej jak najszybciej wrócić”. Odchodząc od Eucharystii tracimy wszystko. Wracając zaś do Eucharystii odzyskujemy wszystko. Wszystko wraca na swoje miejsce i wszystko nabiera innego, głębszego sensu i znaczenia. A co znaczy wrócić do Eucharystii? To najpierw i przede wszystkim wrócić do regularnego uczestnictwa w niedzielnej Mszy świętej. Bez tego nie ma mowy o życiu z wiary, o życiu wiarą, o jakimkolwiek pogłębianiu swojej wiary. Wrócić do Eucharystii, to znaczy także odkryć sens i znaczenie adoracji Eucharystycznej, który jest drugim obok Mszy Świętej elementem budującym naszą pobożność i wiarę. Święty Augustyn powiedział, że „Chrystus jest pożywieniem czekającym na głodnego i spragnionego”. Eucharystia jest sakramentem miłości, jest pokarmem Ducha czekającym na głodnego i spragnionego. Eucharystia mówi nam, że Bóg jest pożywieniem, a jedyną rzeczą, którą możemy zrobić to umacniać w sobie pragnienie głodu. Człowiek może odczuwać różne rodzaje głodu i pragnienia. Podstawową formą głodu jest brak pożywienia; w kontekście uzależnień mówi się też o głodzie nikotynowym, alkoholowym czy narkotycznym. Różne formy „głodów”, czy uzależnień wynikają przede wszystkim z głodu egzystencjalno-duchowego. Człowiek duchowo wygłodzony nie czuje się szczęśliwy, choćby nawet opływał w bogactwa i niczego mu nie brakowało. Duchowo wygłodzonemu człowiekowi brakuje pokarmu Ducha, brakuje miłości. Wszystkie uzależnienia, jak alkoholizm, narkotyki, seksoholizm czy pracoholizm, w tym także nasze grzechy główne, jak: zazdrość, chciwość, gniew, lenistwo, pycha, nieumiarkowanie w jedzeniu i piciu, są niczym innym jak ślepymi i fałszywymi próbami zaspokajania głodu duchowego. O wiele częściej grzesznicy są bardziej głodni i spragnieni duchowo niż ci, których nazywamy świętymi. A prawdziwe pożywienie dla Ducha jest w zasięgu ręki. Jezus w sakramencie Eucharystii czeka na każdego z nas, a najbardziej na grzesznika, bowiem Bóg nie chce śmierci grzesznika, lecz aby się nawrócił i miał życie. Za chwilę tu na tym ołtarzu przyjdzie do nas Chrystus. Tabernakulum Życzę, alby Chrystus, który przyjdzie tu na tym ołtarzu, i którego przyjmiesz do swego serca był dla Ciebie… Ofiarą złożoną na krzyżu… Światłem, które trzeba zapalić… Prawdą, którą trzeba przekazywać… Życiem, którym trzeba żyć… Słowem, które trzeba głosić… Miłością, którą trzeba kochać… Pokojem, który trzeba dawać… Drogą, którą trzeba iść… Radością, którą trzeba się dzielić… Chlebem Życia, który trzeba spożywać… Gdyż jak mówi psalmista w Psalmie 34,9 „skosztujcie i zobaczcie jak dobry jest Pan”. Amen.